આજ મન ઉડી ઉડી ને જાય

પ્રભુ ચરણો માં સૂખ છલકાય

અંતઃકરણ ના દરિયા માં ડૂબે

સંશય ના વમળો ઘેરાય

કામ ક્રોધ લોભ મોહ રૂપી ગ્રાહ ના

જડબામાં વળી જક્ડાય

અહંકાર ના ઊંચા ડુંગરા બનાવી

ઊંડી ખાઈઓ માં પાછું પછ્ડાય

તર્ક-વિતર્ક ને વાદવિવાદ માં

કદી પાછુ ઘેરાઈ જાય

ઠાકુર (પ્રભુ) કૃપા કે આમ છ્તાંયે

લીલા સ્મરણોમાં ફરી જોડાય

આતમ ને પકડી નિર્મળ બને

ને પછી શરણાગત પ્રભુને થાય